Lectuur voor beginners: Книга для домашнего чтения по нидерландскому языку. Пода И.З - 137 стр.

UptoLike

ВУЗ: 

ПсковГУ | Псков

Составители: 

Рубрика: 

137
60. DE ACHTERVOLGING
De Pad zat al dagenlang opgesloten in de gevangenis. Hij huilde en weigerde
te eten. “Ik kan net zo goed dood zijn,” snikte hij. “Ik kom toch nooit meer
vrij.”
Buiten op de gang zei het dochtertje van de bewaker, die medelijden kreeg
met de Pad: “Vader, ik kan het niet langer aanhoren. Mag ik even met hem
gaan praten? En misschien wil hij van mij wel eten aannemen.” Haar vader
vond het goed.
Sinds die dag ging het steeds beter met de Pad. Hij begon weer praatjes te
krijgen en hij maakte grapjes tegen het dochtertje van de bewaker.
Op een ochtend zei het meisje tegen de Pad: “Nu moet u eens goed naar me
luisteren. Ik heb een tante en die is wasvrouw…”
“Lieve kind,” onderbrak de Pad haar. “Daarvoor hoef je je toch niet te scha-
men. Ik heb een paar tantes voor wie het goed zou zijn als ze de kost zouden
moeten verdienen als wasvrouw. Ze voeren de hele dag niets uit en zeggen
altijd lelijke dingen over me.”
“Dat bedoel ik niet…” zei het meisje. “Ik heb een plan. Zoals ik al zei, heb ik
een tante. Ze doet de was voor alle gevangenen. Op maandag neemt ze de
vuile was mee naar huis en op vrijdagavond brengt ze de schone was terug.
En vandaag is het donderdag.”
De Pad keek haar met grote ogen aan. Hij begreep er niets van.
“Als u het haar vriendelijk vraagt,” ging het meisje verder, “en als u haar wat
geld geeft, wil ze u misschien wel haar kleren geven. Dan kunt u ontsnappen,
verkleed als wasvrouw.”
“Geen sprake van,” zei de Pad. “Je denkt toch niet dat ik als een eenvoudige
wasvrouw ga rondlopen?”
Maar na een poosje begreep de Pad wel dat het de enige manier was om uit de
gevangenis te ontsnappen.
De volgende avond kwam de wasvrouw naar de cel. En in ruil voor een paar
gouden munten gaf ze de Pad haar jurk, haar schort, een grote sjaal en een
muts.
Zuchtend trok de Pad de kleren aan. Het meisje en haar tante hadden grote
pret, want hij zag er heel mal uit en helemaal niet meer deftig. “Maar dat is
juist goed,” zei het meisje. “Niemand zal u in deze kleren herkennen. Nu moet
u gaan. Veel geluk, meneer Pad.”
Bevend van angst trok de Pad de deur van de cel achter zich dicht en liep door
de gang naar de gevangenispoort. De bewaker deed de poort open om de
PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com
                                            60. DE ACHTERVOLGING

                      De Pad zat al dagenlang opgesloten in de gevangenis. Hij huilde en weigerde
                      te eten. “Ik kan net zo goed dood zijn,” snikte hij. “Ik kom toch nooit meer
                      vrij.”
                      Buiten op de gang zei het dochtertje van de bewaker, die medelijden kreeg
                      met de Pad: “Vader, ik kan het niet langer aanhoren. Mag ik even met hem
                      gaan praten? En misschien wil hij van mij wel eten aannemen.” Haar vader
                      vond het goed.
                      Sinds die dag ging het steeds beter met de Pad. Hij begon weer praatjes te
                      krijgen en hij maakte grapjes tegen het dochtertje van de bewaker.
                      Op een ochtend zei het meisje tegen de Pad: “Nu moet u eens goed naar me
                      luisteren. Ik heb een tante en die is wasvrouw…”
                      “Lieve kind,” onderbrak de Pad haar. “Daarvoor hoef je je toch niet te scha-
                      men. Ik heb een paar tantes voor wie het goed zou zijn als ze de kost zouden
                      moeten verdienen als wasvrouw. Ze voeren de hele dag niets uit en zeggen
                      altijd lelijke dingen over me.”
                      “Dat bedoel ik niet…” zei het meisje. “Ik heb een plan. Zoals ik al zei, heb ik
                      een tante. Ze doet de was voor alle gevangenen. Op maandag neemt ze de
                      vuile was mee naar huis en op vrijdagavond brengt ze de schone was terug.
                      En vandaag is het donderdag.”
                      De Pad keek haar met grote ogen aan. Hij begreep er niets van.
                      “Als u het haar vriendelijk vraagt,” ging het meisje verder, “en als u haar wat
                      geld geeft, wil ze u misschien wel haar kleren geven. Dan kunt u ontsnappen,
                      verkleed als wasvrouw.”
                      “Geen sprake van,” zei de Pad. “Je denkt toch niet dat ik als een eenvoudige
                      wasvrouw ga rondlopen?”
                      Maar na een poosje begreep de Pad wel dat het de enige manier was om uit de
                      gevangenis te ontsnappen.
                      De volgende avond kwam de wasvrouw naar de cel. En in ruil voor een paar
                      gouden munten gaf ze de Pad haar jurk, haar schort, een grote sjaal en een
                      muts.
                      Zuchtend trok de Pad de kleren aan. Het meisje en haar tante hadden grote
                      pret, want hij zag er heel mal uit en helemaal niet meer deftig. “Maar dat is
                      juist goed,” zei het meisje. “Niemand zal u in deze kleren herkennen. Nu moet
                      u gaan. Veel geluk, meneer Pad.”
                      Bevend van angst trok de Pad de deur van de cel achter zich dicht en liep door
                      de gang naar de gevangenispoort. De bewaker deed de poort open om de

                                                                                                137




PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com

Страницы