Lectuur voor beginners: Книга для домашнего чтения по нидерландскому языку. Пода И.З - 122 стр.

                      delijk tegen het kleine grijze vogeltje op de gouden standaard.
                      De nachtegaal begon te zingen en de keizer vond zijn lied zo mooi, dat hij
                      tranen in zijn ogen kreeg.
                      Toen de nachtegaal ophield met zingen, was het even stil in de grote zaal.
                      “Lieve nachtegaal,” zei de keizer, terwijl er twee dikke tranen over zijn wan-
                      gen biggelden. “Je hebt zo mooi gezongen dat ik je mijn gouden pantoffel wil
                      geven.”
                      “U hoeft mij niets te geven,” zei de nachtegaal. “Ik heb de tranen in uw ogen
                      gezien. Een mooier geschenk had u me niet kunnen geven.”
                      De nachtegaal bleef in het paleis. Hij kreeg een prachtige gouden kooi om in
                      te wonen. En tweemaal per dag ging hij naar het bos. Dan gingen er twaalf
                      bedienden met hem mee. Die hielden de twaalf zijden linten vast, die aan zijn
                      pootjes waren gebonden.
                      Iedereen in het keizerrijk sprak van die dag af over de nachtegaal. En als ze
                      elkaar groetten, zeiden ze niet “goedemorgen” of “goedemiddag” of “goede-
                      navond”. Nee, dan zei de een “nachte” en de ander zei “gaal”.
                      Er waren zelfs mensen die de naam van hun kinderen lieten veranderen in
                      “Nachtegaal”, omdat ze hoopten dat ze dan net zo mooi zouden gaan zingen
                      als de vogel.
                      Op een dag werd er bij het paleis van de keizer een groot pak afgeleverd.
                      Daarop stond met sierlijke letters geschreven: “Nachtegaal voor de keizer”.
                      De bedienden brachten het pak meteen naar de keizer.
                      “Het is vast een nieuw boek over mijn nachtegaal,” zei de keizer blij. “Maak
                      het maar gauw open.”
                      In het pak zat geen boek, maar een vogel… Geen echte vogel, maar een nama-
                      ak-vogel. Hij was even groot als de nachtegaal, maar verder leek hij helemaal
                      niet op hem. De namaak - nachtegaal was helemaal versierd met kleurige,
                      kostbare edelstenen. In het pak zat ook een kaartje en daarop stond met sier-
                      lijke letters geschreven: “De nachtegaal van de keizer van Japan is misschien
                      mooier om te zien, maar hij zingt niet zo mooi als de nachtegaal van de keizer
                      van China”. Dat vonden de keizer en de dienaren heel mooi.
                      De keizer zag onder een van de vleugels van de nachtegaal een klein gouden
                      sleuteltje zitten. Hij draaide eraan… en toen begon de namaak - nachtegaal
                      een lied te zingen. En terwijl hij zong, ging zijn gouden staartje op en neer…
                      “Prachtig!” riepen de kamerheer en de dienaren en zij klapten in hun handen.
                      “Nu moeten de echte nachtegaal en de namaak-nachtegaal samen een lied
                      zingen,” zei de keizer. “Dat zal vast heel mooi klinken.” Maar het klonk
                      helemaal niet mooi… het klonk verschrikkelijk. De echte nachtegaal zong op

                                                                                               122




PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com