Lectuur voor beginners: Книга для домашнего чтения по нидерландскому языку. Пода И.З - 115 стр.

                      56. HET ZEEMEERMINNETJE DAT NIET KON ZWEMMEN

                      Melina, een klein zeemeerminnetje, lag op een kleedje van zeewier dat mid-
                      den op zee dreef. Het was prachtig weer, maar Melina was niet gelukkig.
                      Ze wilde zo graag… maar daar kon ze verder niet aan denken, want opeens
                      sprong er een dolfijn boven water. Hij maakte een paar rare buitelingen hoog
                      in de lucht en viel toen met een luide plons terug in zee. Daarna zwom hij naar
                      Melina toe. “Dat was heel knap,” zei Melina. “Maar je hoeft geen moeite te
                      doen om me op te vrolijken…” Ze veegde haar ogen af. “Ik bedoel…” snikte
                      ze …”ik kan niet zwemmen en wie heeft er ooit gehoord van een zeemeermin
                      die niet kan zwemmen…”
                      “Maar je bent nog jong, Melina,” zei de dolfijn. “Je hebt nog alle tijd om het
                      te leren.”
                      “Nee, ik heb het al zo vaak geprobeerd,” zei Melina. “”Het heeft echt geen zin
                      meer.” En ze begon weer hartverscheurend te huilen. “Dus… ik… ik zal
                      nooit naar de bodem van de zee kunnen zwemmen en de mooie onderwatertuin
                      van koraal zien,” snikte ze.
                      “O, maar daarvoor hoef je niet te kunnen zwemmen,” zei de dolfijn. “Spring
                      maar op mijn rug. Dan breng ik je er wel naartoe.” Melina droogde haar tranen
                      en glimlachte blij. Ze klom op de rug van het vriendelijke dier. De dolfijn
                      begon heel hard te zwemmen, want de onderwatertuin was een heel eind weg.
                      En terwijl ze over het water scheerden, voelde Melina zich steeds gelukkiger.
                      Het werd nacht en de maan scheen helder over de zee. Maar opeens schoven
                      er donkere wolken voor de maan. “Ik denk dat het gaat stormen,” riep Melina.
                      “Dan kunnen we beter teruggaan,” antwoordde de dolfijn. Maar de wind werd
                      sterker en de golven hoger. De dolfijn en het kleine zeemeerminnetje werden
                      door de golven naar de kust van een eiland gevoerd.
                      Op dat eiland woonde een kleine jongen, die zу goed kon zwemmen, dat de
                      mensen in zijn dorp zeiden dat hij kon zwemmen als een vis.
                      Terwijl Melina en de dolfijn steeds dichter bij het eiland kwamen, zat de jon-
                      gen op een rots voor de kust. Hij had de hele dag gezwommen en hij wilde
                      even uitrusten, voordat hij terug zou zwemmen naar zijn eiland.
                      Opeens spoelde een grote golf over de rug van de dolfijn. En die nam Melina
                      mee in de richting van de rots. “Help!” schreeuwde ze. “Ik kan niet zwem-
                      men!” En ze ging kopje onder. De dolfijn zocht overal naar haar, maar hij kon
                      haar niet vinden.
                      De kleine zeemeermin werd door de woeste golven omhoog getild en weer
                      neergesmeten. Ze schreeuwde zo hard ze kon om hulp. De jongen op de rots

                                                                                                115




PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com