Lectuur voor beginners: Книга для домашнего чтения по нидерландскому языку. Пода И.З - 117 стр.

UptoLike

ВУЗ: 

ПсковГУ | Псков

Составители: 

Рубрика: 

117
De jongen tilde Melina op een stuk wrakhout en toen zag hij dat ze in plaats
van benen een vissenstaart had. “Maar jij bent een zeemeermin,” zei hij.
“Waarom heb je dan om hulp geroepen?”
“Ik … ik kan niet zwemmen…” zei Melina zachtjes.
“O, maar dat kan ik je wel leren,” zei de jongen. En hij begon in het water
binnen in het wrak heen en weer te zwemmen. Hij deed Melina voor hoe ze
haar armen en haar staart moest bewegen.
“Kom in het water en probeer het,” riep hij. Melina was wel bang, maar ze liet
zich toch moedig in het water glijden en deed precies wat de jongen haar
vertelde en voordeed.
Even later spoelde er een grote golf over het wrak en Melina werd meegesleurd.
De jongen zocht overal naar haar, maar hij kon haar niet meer vinden. De
golven hadden het kleine zeemeerminnetje meegenomen…
Vele jaren later was de kleine jongen een jongeman geworden. Hij was de
beste visser in het dorp en hij voer met zijn boot ver uit de kust, naar plaatsen
waar niemand anders durfde te komen. Het leek wel of hij iemand zocht.
De jongen was nooit getrouwd, hoewel veel meisjes in het dorp graag zijn
vrouw hadden willen worden. Maar hij kon Melina, het kleine zeemeer-
minnetje, niet vergeten. En zij was het die hij zocht tijdens zijn verre tochten
op zee.
Op een dag voer hij met zijn boot heel ver uit de kust. Zo ver weg was hij nog
niet eerder geweest.
Opeens brak er een storm los. De boot werd heen en weer geslingerd tussen
de reusachtige golven. De jonge visser hield de roeispanen stevig vast en
probeerde de boot recht op het water te houden. Maar even later sloeg er een
grote golf over de boot.
De boot kantelde en de jongeman viel in het water met het grote visnet over
zich heen. Hij probeerde het net weg te slaan, maar hij raakte er steeds erger
in verstrikt. De jonge visser kon zich niet meer bewegen en zonk naar de
diepte…
Opeens voelde hij dat hij naar boven werd geduwd. Toen zijn hoofd boven
water was, keek hij verbaasd om zich heen.
“Melina!” riep hij blij. “Je hebt toen dus toch leren zwemmen. En je hebt me
gered!”
“Net zoals jij mij jaren geleden hebt gered,” zei de zeemeermin. Ze pakte een
schelp en sneed het net los. “En nu zullen we elkaar niet meer kwijtraken,” zei
ze blij.
PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com
                      De jongen tilde Melina op een stuk wrakhout en toen zag hij dat ze in plaats
                      van benen een vissenstaart had. “Maar jij bent een zeemeermin,” zei hij.
                      “Waarom heb je dan om hulp geroepen?”
                      “Ik … ik kan niet zwemmen…” zei Melina zachtjes.
                      “O, maar dat kan ik je wel leren,” zei de jongen. En hij begon in het water
                      binnen in het wrak heen en weer te zwemmen. Hij deed Melina voor hoe ze
                      haar armen en haar staart moest bewegen.
                      “Kom in het water en probeer het,” riep hij. Melina was wel bang, maar ze liet
                      zich toch moedig in het water glijden en deed precies wat de jongen haar
                      vertelde en voordeed.
                      Even later spoelde er een grote golf over het wrak en Melina werd meegesleurd.
                      De jongen zocht overal naar haar, maar hij kon haar niet meer vinden. De
                      golven hadden het kleine zeemeerminnetje meegenomen…

                      Vele jaren later was de kleine jongen een jongeman geworden. Hij was de
                      beste visser in het dorp en hij voer met zijn boot ver uit de kust, naar plaatsen
                      waar niemand anders durfde te komen. Het leek wel of hij iemand zocht.
                      De jongen was nooit getrouwd, hoewel veel meisjes in het dorp graag zijn
                      vrouw hadden willen worden. Maar hij kon Melina, het kleine zeemeer-
                      minnetje, niet vergeten. En zij was het die hij zocht tijdens zijn verre tochten
                      op zee.
                      Op een dag voer hij met zijn boot heel ver uit de kust. Zo ver weg was hij nog
                      niet eerder geweest.
                      Opeens brak er een storm los. De boot werd heen en weer geslingerd tussen
                      de reusachtige golven. De jonge visser hield de roeispanen stevig vast en
                      probeerde de boot recht op het water te houden. Maar even later sloeg er een
                      grote golf over de boot.
                       De boot kantelde en de jongeman viel in het water met het grote visnet over
                      zich heen. Hij probeerde het net weg te slaan, maar hij raakte er steeds erger
                      in verstrikt. De jonge visser kon zich niet meer bewegen en zonk naar de
                      diepte…
                      Opeens voelde hij dat hij naar boven werd geduwd. Toen zijn hoofd boven
                      water was, keek hij verbaasd om zich heen.
                      “Melina!” riep hij blij. “Je hebt toen dus toch leren zwemmen. En je hebt me
                      gered!”
                      “Net zoals jij mij jaren geleden hebt gered,” zei de zeemeermin. Ze pakte een
                      schelp en sneed het net los. “En nu zullen we elkaar niet meer kwijtraken,” zei
                      ze blij.

                                                                                                  117




PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com

Страницы