Lectuur voor beginners: Книга для домашнего чтения по нидерландскому языку. Пода И.З - 179 стр.

                      schap gesloten. Maar een paar jongens vonden Pinokkio nog steeds niet aar-
                      dig, omdat hij altijd zo heel erg braaf was. En hij deed zo goed zijn best, dat
                      hij ook de knapste van de klas werd.
                      Op een dag zeiden de jongens tegen Pinokkio dat ze vlak bij het strand een
                      walvis hadden gezien. “We gaan spijbelen om naar de walvis te kijken. Ga je
                      met ons mee?”
                      Pinokkio wilde pas na schooltijd naar het strand gaan, maar de jongens lacht-
                      en hem uit. “Je denkt toch niet dat die walvis blijft wachten tot de school uit
                      is.”
                      Pinokkio besloot toch maar mee te gaan. Maar toen ze op het strand kwamen,
                      begreep hij al gauw dat de jongens hem voor de mal hadden gehouden. Want
                      er was helemaal geen walvis. “Hij is zeker gaan ontbijten!” riep een van de
                      jongens. “Of misschien is hij een rondje aan het zwemmen.”
                      Alle jongens lachten hem uit. Pinokkio werd heel boos en begon te vechten.
                      De jongens sloegen de arme Pinokkio met hun schooltassen en boeken. Pi-
                      nokkio gooide een boek terug. Het kwam met een harde klap op het voor-
                      hoofd van een van de jongens terecht. De jongen viel op het strand en bewoog
                      niet meer.
                      Alle jongens renden weg. Alleen Pinokkio bleef bij de jongen. Hij maakte
                      zijn zakdoek nat en wreef over het witte gezicht van de jongen.
                      Op dat ogenblik kwamen er twee politieagenten aan. “Wat is hier gebeurd?”
                      vroegen ze. “Ga jij maar eens mee naar het politiebureau.” En ze pakten Pi-
                      nokkio bij zijn armen vast en sleepten hem achter zich aan.
                      “Maar… die jongen dan?” zei Pinokkio.
                      “We zullen voor hem zorgen,” kreeg hij als antwoord. Pinokkio was zo ge-
                      schrokken, dat hij helemaal vergat te vertellen wat er echt was gebeurd. Plot-
                      seling blies de wind de muts van Pinokkio weg. De politieagenten vonden het
                      goed dat hij er achter aan rende. En natuurlijk probeerde Pinokkio toen te
                      ontsnappen.
                      De politieagenten lieten hun hond los. Het was een heel grote, woeste hond,
                      die Brutus heette. De hond had Pinokkio al bijna ingehaald. Pinokkio rende
                      naar de rand van een rots en dook in de zee.
                      Brutus probeerde nog te stoppen, maar het was al te laat… Hij viel met een
                      harde plons in het water… en Brutus kon niet zwemmen! Wild sloeg hij met
                      zijn poten om zich heen om boven water te blijven, maar hij ging steeds kopje
                      onder.
                      “Pinokkio, alsjeblieft, help me. Ik verdrink,” zei Brutus.
                      Pinokkio kreeg medelijden met de hond. Hij zwom naar hem toe, greep zijn

                                                                                                179




PDF created with pdfFactory Pro trial version www.pdffactory.com